Dagboek
van Ons leven in Zweden gespecialiseerd in afstands healing
en reading |
 |
Dagboek
van Ons leven in Zweden gespecialiseerd in afstands healing
en reading |
|
|
Over ons |
Oktober 2008 1 oktober ********* Een hele tijd later.....Er is intussen wel het een en ander gebeurd, en onze conclusie is dat we teruggaan naar Nederland. Een hele stap, al was de gang naar Zweden groter. Waarom gaan we terug? Het antwoord is complex, maar één van de redenen is, dat we het specifieke, de knusheid en gezelligheid van Nederland, toch te veel missen. Wellicht speelt dan de leeftijd toch ook een rol. Maar er is meer. David trof het niet zo in zijn klas. De juf was meer ziek dan aanwezig, veel invallers, geen orde in de klas. Ondanks onze herhaaldelijk uitgesproken zorg over deze situatie voor David, kon er pas wat veranderen met de start van het nieuwe schooljaar. Hij is toen in de parallel klas gekomen met een enthousiaste meester. Nu gaat het een stuk beter voor hem. Maar speelafspraken na school, dat wil nog steeds niet echt lukken. Ook na ruim een jaar, waarin de kinderen David toch wel hebben leren kennen, is er weinig veranderd. En David geeft juist veel om spelen met anderen. Sinds onze zomervakantie met o.a. verblijf in Friesland, richten we ons nu op een opleiding voor hem op de Maritieme Academie in Harlingen. De binnenvaart trekt David erg, hij ziet zich al als kapitein op een binnenvaartschip. Deze opleiding is niet in Zweden voorhanden (geen binnenvaart). Voorts tobden Christine en ik met onze gezondheid. Dat duurt nog voort, en we lopen aan tegen een gezondheidszorgsysteem waar het reguliere circuit overheerst en dan nogal onpersoonlijk, namelijk steeds weer een andere arts en de patientinformatie moet uit de computer gehaald worden, je moet je eigen dossier dus goed bijhouden. Onze voorkeur voor alternatieve behandeling is hier niet goed te realiseren, en dat zal voorlopig ook niet veranderen. Wij redden ons met middelen uit Nederland. Ook de winter was lang. Niet zo zeer donker of koud, maar vooral glibberig door gekwakkel en opvriezen van de weg. Dat maakte ons vervoer onzeker. De winterbanden zijn prima, maar met ijzel zijn dubbs onmisbaar op de plaatselijke wegen. Een keer hebben we zelfs sneeuwkettingen ingeschakeld, niet voor de sneeuw, maar voor de ijzel. Het is vooral dat gekwakkel en de lengte die ons opbreekt. Het begon in november echt te winteren, maar sneeuw van betekenis viel pas in januari/februari, en dat duurde, met tussenpozen tot eind april. Toen was het pas voorbij. En dan de taal. We zijn gecertificeerd, dus we kunnen ons redden. Maar de enkele Zweed die voor ons verstaanbaar spreekt weegt niet op tegen al die anderen die dat niet doen. Het communiceren kost ons zo nog veel moeite. Niet zo zeer het spreken en lezen, maar het verstaan van de anderen is de bottleneck. Ondanks ons vele oefenen gaat het magere resultaat ons tegenstaan. Misschien hadden we ook last van het niet kunnen starten met onze alternatieve werkzaamheden (zie onze website). Eerst stortten we ons op de taal, daarna hield onze gezondheid ons tegen. Daardoor konden we niet opbouwen wat we in Friesland wel deden, onze praktijk. We werden op onszelf teruggeworpen, en dat was waarschijnlijk ook nodig. Maar daardoor missen we nu ook iets, nl. onze zichtbare plek in de samenleving hier. En extra inkomsten, die ook heel wenselijk zijn. Onze aanzet om via internet tot een alternatieve dienstverlening aan Nederlandse klanten te komen, is door onze privezorgen helaas ook nog niet van de grond gekomen. Zijn al die problemen niet te overwinnen? Misschien wel, als we de tijd nemen. Maar willen we dat ook... We vermoeden dat we ons, ondanks alle ook positieve zaken hier, toch prettiger voelen in Nederland. Ondanks minder ruimte en natuur en meer drukte. Misschien is Zweden een maatje te groot voor ons....We zullen zeker de lieve mensen om ons heen missen, de heftigheid van de seizoenen, het overvloedige fruit, de leegte op de weg, en ga zo maar door. Maar toch, we waren in de zomervakantie vijf weken in Nederland, om te proeven, te voelen hoe het ook weer was. In noord, midden en zuid. In rust en drukte. In allerlei weer. En het voelde te prettig om in Zweden te willen blijven wonen en er wellicht oud te worden..... Is het dan allemaal voor niets geweest? In tegendeel. The proof of the pudding is the eating. Als we niet waren gegaan hadden we met een onvervulde droom gezeten. Nu hebben we kunnen ervaren en veel bijgeleerd, alle drie. We gaan rijker terug dan we kwamen, niet in geld maar in vaardigheden en bewustzijn. We hadden het niet willen missen. En vrijwel alle Zweden die we spreken bevestigen en steunen ons daarin. Ze vinden het jammer dat we gaan maar ze begrijpen onze overwegingen ook.
|