Dagboek van Ons leven in Zweden
Frans Soer, Christina Eckenhuijsen Smit en onze zoon David Soer

gespecialiseerd in afstands healing en reading
spirituele en individuele retraites in Zweden
essentiecoaching met natuurprogramma in Zweden

Voorgeschiedenis

Over ons
Gastenboek
Leuke links
Re-member-your-Self
afstandshealing/reading
The Difference
retraites
essentiecoaching

Februari - Maart - April 2009

Eind februari is Michiel een weekje gekomen en heb ik heerlijk samen met hem kunnen skiën in Hassela, een piste 25 km hiervandaan.

David heeft ook z'n hart kunnen ophalen. Hij mocht tot twee keer toe met vrienden mee sneeuwscooteren in Hassela.

Ik heb al een aantal keren kunnen schaatsen op mijn noren op een enorm grote baan in de plaats waar wij hoofdzakelijk onze boodschappen voor de hele week doen. Dat is 30 km verderop en zo combineren we dat. Hier in het dorp is alleen de ijshockey baan en dat is met noren niet leuk. Overigens had David aan het begin van het winterseizoen gezegd dat hij niet ging schaatsen, niet langlaufen en niet skiën. En dat is wat lastig als je een paar weken lang tijdens de gymles gaat schaatsen en ook met school gaat langlaufen. Maar intussen heeft hij dus geschaatst, gelanglaufed en geskied. Vooral het langlaufen vind hij heel erg leuk.

Een paar weken geleden hebben we de hele ochtend bezoek gehad van een hertenpaartje. Ineens kwamen ze te voorschijn in onze achtertuin en gingen daar zelfs lekker liggen. Later staken ze dwars onze voortuin over, door de dikke sneeuw.

Momenteel zijn wij vrijwel dagelijks met z'n drieën aan het langlaufen, niet op een loipe, maar op de scootersporen over de velden en door bossen en soms ploegen we door de dikke sneeuw als er geen scooterspoor is. Het is spannend, gezond en we genieten er alle drie van. We zweten wat af en daarna heerlijk douchen en je rozig voelen, echt gaaf. We zijn al een paar keer in het weekend er een hele dag op uit geweest, rugzak met drinken, eten en een opvouwkrukje mee. Al twee keer een hele dag in de stralende zon, en dat is ons ook aan te zien. We hebben al een heerlijk bruin kleurtje op ons gezicht. Tijdens het langlaufen zien we veel sporen van hertjes maar ook van elanden en andere dieren. De laatste dagen hebben we veel hertjes gezien. Ook zag David een vos wegschieten.

Je merkt nu wel dat het voorjaar er aan zit te komen. De zon is al zo sterk dat als die maar even schijnt de sneeuw enorm gaat smelten. Hele plakkaten komen het dak afzeilen.

Vandaag, 17 maart zijn David en ik (Christine) nog een keer gaan langlaufen, maar de sneeuw - hoewel nog dik - wordt pappig en we zakken er regelmatig doorheen en dat is niet lekker als je net een vaartje hebt. Dus helaas zal het wellicht de laatste keer zijn geweest dat het nog kan. We vinden het ontzettend jammer, want gewoon wandelen vindt vooral David toch wel saaier. Je komt nu op plekken, waar je anders niet komt. We hebben door het langlaufen veel meer van onze omgeving leren kennen en ook plekken ontdekt waar we - als de sneeuw eenmaal weg is - ook kunnen gaan wandelen. We kijken al weer uit naar het moment dat het weer mogelijk gaat worden om te langlaufen, november of december misschien???

In oktober 2008 had David van z'n eigen spaarcentjes een tiende hands sneeuwscooter gekocht. Maar van het begin af aan wilde het niet vlotten. Het ding startte niet (bij de koop wel natuurlijk!). Allerlei mensen erbij, die meteen de boogies eruit begonnen te trekken en hopen dat het dan wel zou gaan. Uiteindelijk een reparatie bij een bedrijf. Frans en ik (ik stuurde) zijn er van daar af mee naar huis gereden en kieperden binnen de eerste paar meter om bij een diepe greppel. Toch 300kg!! Gelukkig hadden we allebei alleen een tijdje last van onze enkel. Maar, echt leuk vond ik het niet meer. Laat mij maar skiën, dacht ik.

Toen Michiel kwam hebben hij en David er nog een beetje op kunnen rijden. Maar er was duidelijk toch nog steeds iets mis. Al pruttelend kon Michiel net weer thuis komen.

Pas geleden weer een reparatie en daarna leek het weer niet te gaan lukken maar na volharding van Frans is nu vandaag, 19 maart het wonder geschied, hij doet het en David heeft er zelf nu eindelijk een hele tijd op kunnen rijden. Daarvoor hadden David en ik toch nog een heel toertje op de langlaufski 's gedaan in de stralende zon. Deze keer was de sneeuw juist op veel plekken super glad, omdat de bovenlaag overdag wat smelt en het 's nachts toch nog behoorlijk vriest. Op het ogenblik beleven we elke keer nieuwe condities van de sneeuw.

Het lijkt nu wel of het leven hier alleen uit skiën, langlaufen en sneeuwscooteren bestaat, maar dat is nou ook weer niet zo.
Er wordt verder ook nog hard gewerkt. Vorig najaar bijvoorbeeld hebben we de website voor de praktijk helemaal herzien, wat een enorme klus was. Ik ben gestart met het regelmatig schrijven van een nieuwsbrief voor mensen die geïnteresseerd zijn in levensvragen, bewust worden etc. In januari ben ik verder gegaan met het schilderen hier in huis en het is echt heel erg naar onze zin geworden. In oktober 2008 zijn we begonnen met het pakket Nederlands van de Wereldschool voor David. Dat is best zwaar, omdat hij dat na school nog moet doen. We zijn daar heel trouw mee bezig geweest, maar op het ogenblik - door het vele langlaufen - lukt dat niet zo best. Maar dat pakken we wel weer op. En tussendoor krijgen we ook nog af en toe klanten voor de praktijk. Het is de bedoeling om binnenkort een aantal avonden te organiseren, om mensen kennis te laten maken met de kursus Selfhealing. En het schrijven van dit dagboek is, zoals je kunt lezen ook weer hervat. Dat zal wel met horten en stoten blijven gaan. En volgende maand komt het voorjaar er weer aan en dan is het plan om de beplanting rigoureus te verplaatsen, dus dat wordt ook wel weer een stevig karwei.

23 maart. Er valt weer behoorlijk veel sneeuw. En David heeft eindelijk het genot om lekker door verse sneeuw te scooteren en als eerste sporen te trekken.

De afgelopen dagen hebben we weer zwanen zien en horen komen en toen we zaterdag voor het schaken van David 250 km zuidelijker waren zagen we daar ook al de eerste kraanvogels op het ijs ineengedoken staan.

24 maart. Vandaag hebben we weer heerlijk met z'n drieën kunnen langlaufen in de zon en de verse sneeuw. De zon is al enorm sterk, maar het is nog behoorlijk koud, daardoor vormen zich enorme ijspegels. 's Nachts is het zelfs nog -16.

27 maart. Gisteren en vandaag weer fijne tochtjes op de langlaufski's kunnen maken door heerlijke sneeuw. Nu was het juist veel fijner om zelf sporen te trekken, dan over de scootersporen te gaan. Het voelt als dansen. Vandaag woei het stevig en daardoor zag de sneeuw eruit alsof we door de woestijn gingen, dezelfde struktuur, een aparte gewaarwording. Helaas hadden we het fototoestel niet bij ons.

28 maart. Er is vannacht weer behoorlijk wat sneeuw gevallen. Dus voordat we David naar de voetbal training konden brengen hadden wij ook weer onze ochtendgymnastiek, schuiven en vegen. Een goede warming-up voor Frans en mij voor het pittige tochtje langlaufen in de mist, wat wij in de twee uur dat David training had in Gnarp hebben gedaan.

30 maart. We langlaufen na school David z'n favoriete rondje. Dat is met wat afdalinkjes en hobbels en een stukje door het bos. Zo'n dik uur zijn we daar wel mee bezig. Daarna gaat Frans bij David achterop de sneeuwscooter en doen ze hetzelfde rondje nog twee keer. David was het heen en weer scheuren op het veld hiervoor een beetje zat en dit is de eerste keer dat hij er een echt tochtje mee maakt. Frans is er eerst wel een beetje huiverig voor, maar David stuurt heel voorzichtig en behendig, zodat Frans er zo'n vertrouwen in krijgt en zo leuk vind, zodat ze nog een tweede rondje doen.

31 maart. We horen en zien niet alleen steeds meer zwanen, maar ook ganzen terugkomen. Dat gaat zelfs de hele avond, en ook 's nachts door. Bijzonder altijd weer dat geluid dat ze maken. Dat had ik in Nederland, met name in Friesland hoorden we dat veel, ook altijd al als ze over kwamen. Het geeft een Niels Holgerson gevoel of zo.

1 april. Stralend weer en 8+ en ik wil graag nog een keertje skiën in Hassela. Eerst gaan Frans en ik daar samen langlaufen. Dit keer en voor het eerst op een echt spoor. We vinden het lang zo leuk niet als hoe we het tot nog toe gedaan hebben. Daarna ga ik meteen door op de skies, maar dat is een gek gevoel! Ik had sinds eind januari niet meer op gewone skies gestaan en alsmaar op langlaufskies. Eerst voelde het alsof ik het helemaal niet meer zou kunnen, maar dat was gelukkig snel over. Ik vond het weer zo heerlijk en zag dat er ook een behoorlijk makkelijke afdaling was met een dito liftje, dat ik voorstelde om ook David toch nog maar te leren skiën, de volgende dag. Dat was even slikken voor David, want die had daar toch wel bedenkingen over.

2 april. We gingen, zoals afgesproken, David wat eerder uit school halen en door naar de skipistes van Hassela. Helaas vandaag geen stralende zon, maar wel 10+. Hoewel best wel nerveus nam David de eerste hobbel, namelijk de lift, al snel. Pakte ook snel de techniek op, zonder stokken, eerst onder protest, maar al snel het nut ervan voelend, dat ze eerder in de weg zitten dan helpen, voor een beginner en toen steeds een stukje hoger. En wat hij aan het begin nooit gedacht had, hij is tot twee keer toe helemaal bovenaan de lift geëindigd en ook weer heel goed naar beneden gekomen. En leuk dat hij het vond. Hij was terwijl ik alleen even op en neer ging ook een paar keer alleen op de lift gegaan en alleen naar beneden. Dus ook dit stukje sneeuwplezier hebben we weer binnen. Morgen gaan we weer. Frans heeft ook een taak in het geheel, die heeft namelijk onze verrichtingen op video vastgelegd.

3 april. Inderdaad weer skiën. Nu regende het zelfs, maar dat mocht onze pret niet drukken en uiteindelijk was het weer droog. David ging vaak in z'n eentje op de lift en weer naar beneden en al steeds meer in ''parallelschwung''.

4 april. David heeft een schaaktoernooi maar nu gelukkig op de thuisclub in Gnarp (17km) en pas om 11.00 uur. Hoewel David nog maar kort bezig is, vanaf januari, gaat het al behoorlijk goed en door de vorige toernooien leert hij de andere spelers ook al aardig kennen. Deze keer sleept hij er dan ook, tot zijn enorm grote genoegen, een 3e prijs uit en wint daardoor een mooie beker.

Hierna gaan wij naar onze Irakese ''zoon'', die in Harmånger woont en nemen hem mee naar de kust. Het is inmiddels heerlijk weer.

Als wij hem weer thuisbrengen wil hij graag dat wij nog even komen luisteren naar een voordracht die hij maandag als proef moet doen. Hij gaat waarschijnlijk in augustus in Luleå beginnen met de studie voor ingenieur. Daar studeert ook de zoon van onze Zweedse vriendin en we hebben gevraagd of die hem wil helpen een beetje wegwijs te worden in Luleå.

5 april. De sneeuw verdwijnt de laatste dagen zienderogen. Tegelijkertijd komen er steeds meer vogels terug. Vanmorgen was het een ware invasie. Ik denk wel 50 vinken, merels, goudvinken, ringmussen (die ook bij ons nestelen), groenlingen, barmsijzen, sijzen, koolmezen en spreeuwen.

We zijn maar weer eens vanouds gaan wandelen en David op de skelter. De normale wegen zijn weer helemaal schoongisteren. Grijzig en somber.. Het was wel een heel andere dag dan

De sneeuwscooter is door David op z'n zomerstallings- plek gezet. Zo nemen we beetje bij beetje afscheid van onze winteractiviteiten.
Sneeuwklokjes doen hier hun naam eer aan, want ze komen ook echt onder de sneeuw vandaan. En wat er al van de berg sneeuw bevrijd is begint meteen groen uit te lopen.

7 april. David en ik doen ons eerste fietstochtje om de zwarte lammetjes te gaan bekijken, die Frans en ik 's morgens op onze wandeling hadden gezien. Helaas zaten ze nu in de schuur en was het ijskoud op de fiets.
Op weg naar het wekelijkse schaken zien we eerst een groep van 10 herten op een weiland waar de sneeuw al een beetje aan het verdwijnen is en op een andere plek, waar we eerder tijdens het langlaufen een groep herten zagen, was nu een grote groep kraanvogels. Dus het voorjaar komt er echt aan ondanks de koude.

8 april. Het is hier op school de gewoonte vanaf klas 4 (= groep 6) om in april 1 dag een zelfgezochte stage te doen. Vorig jaar heeft David dat gedaan bij een transportbedrijf, omdat hij graag vrachtwagen chauffeur wilde worden. We moesten hem om 6 uur 's morgens afleveren en hij heeft echt hard moeten sjouwen. Dit jaar hebben we aan één van de begeleiders van het schaken, die advocaat is, gevraagd of David bij hem een kijkje kon nemen. Dat kan wel bij een rechtszaak. Dus volgende maand gaat David met hem mee naar Söderhamn om daar twee rechtszaken bij te wonen en wat meer te horen over het beroep van advocaat. In het vervolgonderwijs worden het steeds meer dagen dat de stage moet duren. Als er door de leerlingen een beetje serieus mee wordt omgegaan, dan is het een leuke manier om alvast een beetje te oriënteren op de arbeidsmarkt.

Wat is het toch fijn als je elkaar healingen kan geven. Frans had weer behoorlijk veel last van zijn oog, een pijnlijke druk. Gisteren ben ik begonnen met een korte healing en wat cranio. Het verbeterde al wel, maar was nog niet weg. Ik had de boodschap, dat ik een week lang door moest gaan met elke dag een korte healing geven. Dus vandaag ook weer en nu is de pijn helemaal verdwenen, maar we gaan nog door; wellicht dat het zicht dan ook verbetert, dat zou helemaal geweldig zijn.
Ik had al een paar dagen enorm pijn bij mijn schouderbladen, waarvoor Frans mij eerst stevig masseerde en daarna heel subtiel. Ik heb daarna een half uur heel diep geslapen en mijn rug was heerlijk ontspannen en vrijwel pijnloos.

9 april. David is jarig. Op school wordt er hier niets aan gedaan. Omdat het met echte vriendjes ** hier nog steeds niks is, hebben we Haidar meegevraagd om te gaan bowlen in Hudiksvall. Dat was erg leuk. Daarna hebben we thuis David z'n favoriete eten van dit moment klaargemaakt, macaroni carbonara, maar dan met vegetarische spekjes en onze speciale eigen pizza. Intussen konden David en Haidar schaken. We moesten het schaakbord onder hun neus vandaan sleuren om te kunnen gaan eten. Na het eten hebben we met z'n vieren nog spelletjes gedaan, zoals sjoelen en domino. Tussendoor kreeg David ook nog allemaal telefoontjes van familie uit Nederland. Fijn dat ze aan hem denken. En ook heeft hij nog leuke opgestuurde cadeautjes gekregen.
**In de klas heeft David het gelukkig wel meer naar z'n zin en heeft hij wel contacten, maar toch voelt het nog steeds niet zoals het zou moeten zijn. Aan de taal ligt het in ieder geval niet, want dat doet hij heel goed.

Het is tevens Witte Donderdag. Deze dag wordt hier ''skärtorsdag'' genoemd en dan verkleden de kinderen zich. Het heeft iets weg van Halloween, heeft namelijk ook te maken met heksen die rondvliegen en die dus verjaagd of op het verkeerde been gezet moeten worden.

10 april. David heeft vakantie en we gaan voor de laatste keer skiën in Hassela.Voor Zweedse begrip- pen is het druk. Toch stroomt het goed door. We zijn alleen maar van het einde van de lift naar beneden gegaan, dus niet meer halverwege eraf, zoals David de keer daarvoor nog wilde. Toen waren we maar twee keer van bovenaf gegaan. Het was heerlijk zonnig en warm, waardoor ik een groot gedeelte in m'n T-shirt geskied heb. De afdaling die je hier ziet is één van de twee eenvoudige of beginners afdalingen. Verder zijn er nog blauwe, rode en zwarte afdalingen. Uiteraard is het allemaal korter dan in Oostenrijk, Frankrijk en Zwitserland, maar je staat niet te dringen in de lift, op de pistes is het rustig en relaxed en in januari, februari en maart toch heel sneeuwzeker. Wel heb ik vandaag weer met verbazing gekeken naar de ouders die hun kinderen blijkbaar persé de berg af willen laten skiën zonder ze eerst behoorlijk te hebben leren remmen en de techniek te leren. Ongelooflijk. Je zou bijna denken dat ze hun kinderen haten. In tuigjes, half hangend op de heup, half achter de stok, die pa naast zich houdt (geeft zo'n lekker stabiel gevoel!) of tussen de benen van pa hangend, waardoor het been van het kind bijna gebroken werd. Dus veel gehuil, geschreeuw en benauwde gezichten.van het einde van de lift naar beneden gegaan, dus niet meer halverwege eraf, zoals David de keer daarvoor nog wilde. Toen waren we maar twee keer van bovenaf gegaan. Het was heerlijk zonnig en warm, waardoor ik een groot gedeelte in m'n T-shirt geskied heb. De afdaling die je hier ziet is één van de twee eenvoudige of beginners afdalingen. Verder zijn er nog blauwe, rode en zwarte afdalingen. Uiteraard is het allemaal korter dan in Oostenrijk, Frankrijk en Zwitserland, maar je staat niet te dringen in de lift, op de pistes is het rustig en relaxed en in januari, februari en maart toch heel sneeuwzeker. Wel heb ik vandaag weer met verbazing gekeken naar de ouders die hun kinderen blijkbaar persé de berg af willen laten skiën zonder ze eerst behoorlijk te hebben leren remmen en de techniek te leren. Ongelooflijk. Je zou bijna denken dat ze hun kinderen haten. In tuigjes, half hangend op de heup, half achter de stok, die pa naast zich houdt (geeft zo'n lekker stabiel gevoel!) of tussen de benen van pa hangend, waardoor het been van het kind bijna gebroken werd. Dus veel gehuil, geschreeuw en benauwde gezichten.

Bij thuiskomst gaan we de dubsbanden op de auto weer verwisselen voor de zomerbanden. De buurman die langskomt vertelt dat er nog best een halve meter sneeuw kan komen. Dat had hij namelijk zelf een paar jaar geleden meegemaakt. Maar dat zien we dan wel weer. Als dat zo zou zijn, dan is het snel genoeg weer gesmolten.

12 april. We hebben in januari een kleinere en goedkoper (in onderhoud, wegenbelasting en verzekering) auto gekocht. Onze goede Transit staat derhalve nu sinds die tijd te koop en zal verkocht moeten worden vooraleer wij met vakantie naar Nederland kunnen komen, anders zijn er geen centjes voor. Hopelijk gaat het binnenkort toch lukken, nu het beter weer is.
Op de nieuwe auto moest ook een trekhaak komen plus de benodigde aansluiting voor de stekker van de caravan. Waar we echter tegenaan liepen was dat ze hier een 7-polig systeem hebben en wij een 13-polig systeem op onze Nederlandse caravan hebben. Een heel gedoe. Uiteindelijk hebben ze een 13-polig systeem erop gezet, maar ondanks duidelijke schriftelijke aanwijzingen van Frans, een ander systeem dan wat past op het 13-polige systeem op onze caravan. Na weer heen en weer getelefoneer, waarbij een Nederlandse medewerker bij de garage ook behulpzaam is geweest, hebben ze een nieuwe stekker voor de caravan opgestuurd zodat Frans die zelf zou kunnen monteren. Daar is hij vandaag dus mee bezig geweest. Maar ook dat lukt niet. Dus maar weer contact met de garage opnemen na de Pasen.
Het is ook prachtig weer, dus we maken een stevige wandeling, David op de skelter. Deze keer staan en liggen de lammetjes buiten in de zon en kunnen we ze goed zien. Echt Pasen!
Ik probeer nog wat nieuwe borders te steken, maar de grond is op de meeste plekken nog te hard, dus dat moet later. Ik ga namelijk de planten uit de bestaande borders halen en de tuin die we vanuit de keuken kunnen zien inrichten als echte tuin met planten rondom. Daarom zijn we al wel bezig gegaan met het verwijderen van grote boomstammen, die de bestaande border voor het huis begrenzen. Die moeten eerst gezaagd worden, voor we ze kunnen weghalen.We hebben er de buurman op een gegeven moment bijgehaald, die het klusje met de kettingzaag zo voor elkaar had. Er zaten ook nog eens grondpennen van 75cm in, die hij met een slijptol ook zo doorgezaagd had.

13 april. Mijn verjaardag. Het regent en ziet er nogal triest uit. Echt een dag om binnen te zijn, lijkt het. Eerst komen de buren. Van lieverlee klaart het, zoals hier wel vaker gebeurt, helemaal op en gaan we met z'n drieën fietsen. Het wordt een tochtje van 10km op en neer, maar onze conditie is blijkbaar dankzij het langlaufen en vele wandelen zo goed, dat het een makkie is. En er komt ook nog een cadeautje van boven, de regenboog, want tegen de avond valt er ineens een kort buitje. David heeft voetbaltraining en onze vriendin Barbro komt nog even op verjaarsvisite.

14 april. Na telefonisch contact met de Nederlandse medewerker bij de garage in Sundsvall, waar wij de auto hebben gekocht, besluiten we daarheen te gaan voor het regelen van de stekker voor de caravan. De Zweedse werkplaatschef krijgt het ook niet voor elkaar om de stekker in ons autocontact te krijgen en neemt ons mee naar een dichtbij gelegen caravanbedrijf waar hij de stekker gehaald heeft. Heel grappig want hij reed in onze auto en dat was de eerste keer dat ik niet zelf reed en als passagier meeging en nog wel achterin ook! Vanwege het oog van Frans rijd ik altijd. Er was gelukkig niets mis met de stekker en de man van het caravanbedrijf kon laten zien hoe de stekker er goed in moest. Nu kan Frans aan de gang met het doormonteren van de draadjes. Hopelijk dat dat gewoon goed gaat en dat we eindelijk kunnen uitproberen of deze auto de caravan ook goed kan trekken, want dat was met de Transit natuurlijk geen enkel probleem. We zullen ons sowieso moeten beperken in het meenemen van spullen, vanwege het gewicht dat deze auto mag trekken. En met de Transit konden de fietsen gewoon achterin. Hoe we dat moeten gaan doen als we naar Nederland komen is ook nog even uitzoeken.
Na deze meevaller gaan we even langs Ikea een goedkoop en lekker kopje koffie en ijsje halen.

15 april. Hoewel de stekker nog niet op de caravan zit besluiten we dat we de volgende dag voor 2 daagjes een stukje zuidelijker gaan. We hebben nu ook een adaptar, waardoor de verlichting op de caravan het in ieder geval wel doet. Dus Frans is vandaag bezig de caravan weer rijklaar te maken na de winterrust en ik in huis met inpakken van spulletjes. Morgenochtend om 8.45 eerst nog even naar de tandarts voor een kies die gebroken was.

16 april. Het bezoekje aan de tandarts zette ons vertrek even op losse schroeven. Ik was zo beroerd en had overal pijn. Direkt homeopatische druppels (Arnica D6 - voor kneuzingen, maar ook na tandentrekkerij), liggen (wat ik niet snel doe) en na een healing van Frans even heel diep in slaap en ik was weer fris en fruitig en het feest van met de caravan op weg kon toch beginnen. Echter .... de caravan zijspiegels, die we nu weer nodig hebben (bij de Transit volstaan de gewone zijspiegels) en die we bij Biltema gekocht hebben blijken niet draaibaar ????!!!! Dus er moesten andere komen. Eerst nog even de bandenspanning van de caravan (de auto hadden we gisteren al gedaan). In Hudiksvall bij 3 verschillende winkels geweest om uiteindelijk bij de laatste en meest onwaarschijnlijke omdat ze er nooit hebben wat we zoeken, maar deze keer dus wel, een stel goede spiegels gevonden.
Eindelijk waren we dan echt op weg. We kwamen op een mooie camping 25km onder Gävle aan de grote rivier de Dalälven. Een echte visserscamping, om de paar meter stonden er vissers langs de rivier. Niet ons ding! Het gebied deed ons afwisselend aan Nederland (duingebieden, Nijmegen, Drunense Duinen) en ook aan Frankrijk denken. Het is veel vlakker dan hier in Bergsjö en er zijn veel wandelpaden, fietspaden en duidelijke sneeuw- scooterpaden.
Heerlijk weer knus in de caravan. David zit weer helemaal in een boek van Harry Potter en ligt op z'n bed te lezen terwijl wij met het eten bezig zijn.

17, 18 en 19 april. We blijven langer dan we van plan waren. Dit is vooral te danken aan het feit dat we het weer zo lekker vinden in de caravan. Het is wel heel zonnig, maar ijskoud en het waait hard, zelfs tot stormachtig. We maken ook nog een uitstapje naar Uppsala. Zien eerst de plek waar vroeger Uppsala was, waar vooral de vele, vele grafheuvels indrukwekkend zijn. In een natuurgebied en vroegere watervoorziening van Uppsala achter deze grafheuvels wandelen we ook nog en doet ons heel sterk aan onze vele wandelingen bij Nijmegen denken. Het centrum van Uppsala is wellicht in de zomer gezellig, want er zijn wel sporen van diverse terrasjes, maar het is nu nog veel te koud. Veel studenten op fietsen, maar het lijkt niet op de studentensteden zoals we die in Nederland kennen.
Op de terugweg - zondag - gaan we nog even langs bij Maja en Michael en de honden Hidde en Daan van camping Ljusnefors. Het wordt iets langer, omdat Maja een lekkere pan macaroni klaarmaakt en we een hapje meeëten.

21 april belt David uit school of hij met een jongen uit de klas in het dorp Majblommor mag gaan verkopen. Zoiets als in Nederland de kinderpostzegels. Als ik hem ophaal hebben ze al veel verkocht en thuis springt David meteen op z'n fiets en rijdt met succes de hele buurt af. We vinden dat heel goed van hem dat hij gewoon in z'n eentje ook naar wildvreemde mensen durft te gaan en in het Zweeds z'n woordje doet voor het goede doel. En voor het goede doel, maar ook omdat de klas er een bepaald percentage van krijgt waardoor ze zelf een uitstapje kunnen doen, koopt hij van z'n eigen zakgeld het duurste speldje. Door z'n enthousiasme vergeet hij de tijd, ik toch ongerust, en we moeten ook weg om weer naar schaken te gaan. Ja, we hebben weer een razend druk programma. David heeft namelijk 3x in de week voetbaltraining. Dan nog 1 x schaken, maar dat is helaas binnenkort in de zomerstop. Daarnaast moet hij ook nog gitaar en tuba oefenen. En ... maar daar komt op het ogenblik helemaal niets van .. werken aan Nederlands van de Wereldschool. Daarentegen leest hij verschrikkelijk veel Nederlandse boeken. Op het ogenblik ben ik aan het voorlezen uit Tolkien's 'In de ban van de Ring'.

23 april. De Transit - nog niet verkocht - moet naar Bilprovningen in Sundsvall. We halen David iets eerder uit school op zodat hij ook mee kan. Frans ervaart dit altijd weer als een soort examen, maar binnen een kwartier waren we weer weg en was er alleen 1 kleine opmerking over een leidinkje wat we zelf een anti-roestbehandeling konden geven.

25 april. We maken een ritje in de richting van Ockelbo en stappen - ook voor onszelf - onverwacht de net weer geopende (vanwege het prachtge en warme weer) ijssalon van André en Lucia van Kuijeren binnen. Deze ijssalon en hun aangrenzende restaurant liggen prachtig aan het meer. Ze vertellen ons dat ze beide te koop hebben staan, omdat het naast het Vandrarhem, wat ze ook nog runnen veel te veel is.
Het grappige is dat we via via wel van hen hadden gehoord, maar nog nooit in levende lijve ontmoet. We konden fijn uitwisselen over onze gevoelens wat betreft het wonen in Zweden en speciaal met kinderen in dezelfde leeftijd. Het was een fijne ontmoeting.

26 april. Nadat we eerst even bij het strand van Mellanfjärden zijn geweest gaat David weer als vanouds met Barbro uit rijden op het karretje. Venke het paard heeft weliswaar nog hoefijzers met dubs maar de sneeuw is op de meeste plaatsen al weg. Wij gaan intussen met de tuin aan de gang. Een enorm karwei. Nieuwe borders uitsteken en de planten uit de bestaande borders weghalen. Hier zijn we de komende dagen wel zoet mee.

27 april. Als David in Gnarp schaakavond heeft dan gaan wij niet terug naar huis, maar drinken een kopje koffie bij de benzinepomp in Gnarp, die langs de snelweg E4 ligt. Daar kwamen we een tijdje terug in contact met een vrachtwagenchauffeur, die het leuk vond om Engels met ons te praten. Hij is daar ook elke keer als wij er zijn. Hij rijdt 4 dagen per week voor DHL vanuit Stockholm naar Gnarp, een collega komt vanuit Luleå (helemaal in het noorden) naar Gnarp en daar nemen ze elkaars vrachtwagen over. Nu wil het feit, dat het David geweldig leek om vrachtwagenchauffeur te worden. Dus ik dacht, misschien mag David een keer meerijden. En dat mag. Volgende week is de laatste keer schaken, dus dan spreken we hem weer. Toen David het hoorde, toen we hem van het schaken afhaalden, was hij er helemaal vol van. Wel wil hij eerst de man eens zien en de vrachtwagen. Wordt vervolgd.

30 april. Na school gaan we weer voor een paar daagjes met de caravan op stap. David heeft 1 mei vrij en we plakken er nog 2 dagen aan. Zoals gewoonlijk genieten we er weer alledrie van. We zijn meer naar het zuiden geweest en dan zie je wel een heel duidelijk verschil in hoe ver de bomen en planten daar al uitgelopen zijn.